Mateusz Kozak – weblog

Rok 2003, dostaję swoją pierwszą komórkę – Nokia 3510i. Kolorowy wyświetlacz, polifoniczne dzwonki, Java. Szał ciał ogólnie. Mogę dzwonić, wysyłać i odbierać smsy i mmsy, wrzucać masę gier, a bateria trzyma dobry tydzień.

Dwa lata później mój pierwszy Sony Ericsson (któremu zostałem wierny bardzo długo) T230 – niby gorszy od Nokii, bateria trzymała krócej, ale miał w sobie to coś, że chciałem go mieć.

Rok 2007 – Sony Ericsson K310i – miał aparat (VGA, szaleństwo), sensowniejszy wyświetlacz, pierwszy telefon na którym zacząłem korzystać z mobilnego internetu (głównie z m.blip.pl ), doinstalowałem kilka javowych aplikacji i służył mi dopóki się nie zaczął rozlatywać, gubić zasięg i bateria przestała trzymać.

W 2009 roku kolejny produkt Sony Ericssona – W810i to był już duży skok technologiczny w porównaniu do poprzednich modeli jakie posiadałem: aparat 2MP, możliwość rozszerzenia dostępnej pamięci za pomocą kart Memory Stick, odtwarzacz MP3, miał już EDGE’a, więc przeglądanie mobilnego internetu było jeszcze szybsze, aczkolwiek to wciąż nie było to czego mi było potrzeba.

Nadszedł więc rok 2010 i postanowił wydać trochę więcej pieniędzy niż na poprzednie telefony, brakowało mi czegoś z dobrym dostępem do internetu, zwłaszcza za pomocą Wi-Fi, wygodniejszą klawiaturą niż standardowa w telefonach (praca na ssh w czasie awarii  serwerów nie była zbyt wygodna przy użyciu T9). Na iPhone’a nie było mnie stać, kusiła Motorola Milestone, ale jej cena wciąż była ciut za wysoka jak na moje progi. Dostępnych modeli o sensownych parametrach nie pozostało zbyt wiele. Ostatecznie wybór padł na Samsung GTi5700 znany również jako Galaxy Spica. Wi-Fi, GPS, dotykowy ekran, karty pamięci do 8GB, procesor 800MHz i czynnik najważniejszy: Android.

Jako fan linuksa i Google’a , ucieszyłem się niezmiernie, że nareszcie będę miał telefon na kernelu jaki znam, z userlandem od Google i co najważniejsze – z integracją z usługami Google’a.  Nie wiem jak gdzieś dojść w Warszawie: 3G, GPS, Google Maps. Potrzebuje z kimś pogadać na szybko – Google Talk, chcę sobie dodać do kalendarza jakieś wydarzenie – Google Calendar, a to wszystko z pełną sychronizacją z naszym kontem Google, z kontaktami włącznie. Można również dodać konto w Google Apps jeżeli mamy swoją domenę podpiętą pod usługi Google’a. Jedyne czego mi brakuje to integracji z Google Docs, ale tak na dobrą sprawę nie wyobrażam sobie edycji arkuszy kalkulacyjnych na ekranie telefonu. System ma jednak swoje wady, nie jest do końca tak stabilny jak można byłoby przypuszczać, z wydajnością również nie jest zbyt wesoło (tak, aktualizowałem do 2.1, czekam na 2.2, nie boję się eksperymentować)

Posiadając pierwszy telefon, nigdy nie wpadłbym na pomysł, że kiedyś będę oglądał filmy na YouTube na ekranie takiego formatu, korzystał z GPS gdy zgubię się w mieście (w Warszawie mieszkam od dwóch miesięcy, ale o tym jutro ), czy sprawdzał co nowego na facebooku/twitterze/blipie/mailu (o tym też  w najbliższym czasie).

Do czego cały wpis zmierzałem -  mam 20 lat, technologia mnie przeraża. Zwłaszcza postęp w jakim idzie do przodu. Niedługo nastanie czas, że będą nam wszczepiać chipy pod skórę i to wystarczy by pozbawić nas resztek prywatności. I zintegrować z Siecią.

W lutowym newsletterze od ovh pojawiła się propozycja testowania ich nowej usługi, nazwanej miniCloud. Jako, że lubię nowinki i jestem zadowolony z usług tej firmy, postanowiłem się zapisać do tychże testów.

Realizacja zamówienia trwała 2 dni, na testy mam kolejne 3. Co więc dostajemy w ramach miniCloud?
W moim przypadku jest to instancja z procesorem Intel Xeon o taktowaniu 2GHz, 2004MB pamięci operacyjnej (taką wartość wskazuje free -m ) oraz 5GB przestrzeni dyskowej (przy czym na ‘świeżej’ instalacji dostępne jest 4,2GB wolnego miejsca). Nie wiem, czy wartości te były dobierane losowo, czy jest to też jedna z opcji jakie będą dostępne (tylko w takim razie dlaczego tak mało przestrzeni?), w każdym razie informacji na ten temat, ani wyboru nie miałem. miniCloud działa pod kontrolą systemu linuks Debian w wersji 5.0.4 w podstawowej instalacji, z uruchomioną usługą sshd (dostajemy dostęp do roota).
Jeżeli chodzi o wydajność, jest przyzwoicie. Ping do serwerów sieci ovh poniżej jednej milisekudy, do Polski (onet) w granicach 35, więc normalne czasy jak na tego usługodawcę. Jeżeli chodzi o odczyt z dysku:
/dev/sda:
Timing cached reads: 8024 MB in 2.00 seconds = 4013.57 MB/sec
Timing buffered disk reads: 136 MB in 3.03 seconds = 44.92 MB/sec

Ciekaw jestem jak będzie z ceną za tą usługę, ale podejrzewam, że tanio nie będzie znając ceny usług OVH. Jeżeli będą naliczać opłaty za godziny działania (jak ma to miejsce w przypadku Amazon EC2) i będzie to w groszach, czy nawet złotówkach, może opłacać się przy potrzebie wykorzystania mocy obliczeniowej na krótką metę (aczkolwiek 2GHz to szczyt nie jest). Na chwilę obecną nie widzę kompletnie zastosowania dla tej usługi, mam jednak nadzieję, że ktoś wpadnie na pomysł jak rozsądnie to wykorzystać.
Na dzień dzisiejszy napisać więcej nie mogę, po dłuższym czasie napiszę wnioski ze stabilności usługi (należy pamiętać, że to wciąż beta) przy pracy z czymś obciążającym instancję.

Mając w swojej sieci LAN kilka maszyn działających pod kontrolą gentoo, dobrym rozwiązaniem jest stworzenie sobie lokalnej kopii lustrzanej drzewa portage (pozwala zaoszczędzić trochę transferu). Mając jednocześnie serwer/router oparty na gentoo sprawa mocno się upraszcza.
W /etc/rsyncd.conf wystarczy odkomentować linie począwszy od [gentoo-portage] i uruchomić serwer poleceniem /etc/init.d/rsyncd start, oraz dodać do domyślnego runlevela: rc-update add rsyncd default

Co jednak jeżeli mamy np debiana? Tu trzeba sobie trochę pomóc: doinstalowujemy demona rsyncd (w debianie: aptitude install rsync)  oraz dopisać do konfigu jak następuje (/etc/rsyncd.conf) :

[gentoo-portage]
#modern versions of portage use this entry
path = /home/rsync
comment = Gentoo Linux Portage tree mirror

gdzie path to ściezka do repozytorium, które synchronizujemy sobie następującym skryptem:


#!/bin/bash
RSYNC="/usr/bin/rsync"
OPTS="--quiet --recursive --links --perms --times -D --delete --timeout=300"
#Uncomment the following line only if you have been granted access to rsync1.us.gentoo.org
#SRC="rsync://rsync1.us.gentoo.org/gentoo-portage"
#If you are waiting for access to our master mirror, select one of our mirrors to mirror from:
SRC="rsync://rsync.de.gentoo.org/gentoo-portage"
DST="/home/rsync/"
echo "Started update at" `date` >> $0.log 2>&1
logger -t rsync "re-rsyncing the gentoo-portage tree"
${RSYNC} ${OPTS} ${SRC} ${DST} >> $0.log 2>&1
echo "End: "`date` >> $0.log 2>&1

Skrypcik wystarczy wrzucić do crona co powiedzmy 12h i maszyny w LANie pracujące pod gentoo mogą synchronizować się z nazzym własnym mirrorem. w make.conf  zmienna SYN powinna wyglądać podobnie:
SYNC="rsync://192.168.0.1/gentoo-portage"

feedback mile widziany.

Jako wielki miłośnik systemów Open Source, staram się ich używać w jak najszerszych zastosowaniach (co nie znaczy, że uważam, że nadają się do wszystkiego, bo póki co tak nie jest [ stety, niestety - kwestia sporna] ).
Używam zatem takowych systemów na wszystkich domowych komputerach (o serwerach chyba wspominać nie muszę)
W 3 przypadkach jest to gentoo linux – bo jest fajny, bo lubię, bo tak. Przy keywordzie x86 nie ma jakoś szczególnie dużo aktualizacji, a ~x86 występuje tylko na notebooku, który jest w zasadzie maszyną do testowania wszelakiej maści softu (oraz oczywiście codziennej pracy). No i jest jeszcze czwarta maszyna, która działa pod kontrolą FreeBSD i na tym chcę się skupić. Czytaj więcej…

Używają nie tak dawno debiana (squeeze) na swoim desktopie,  zauważyłem kilka zmian w moim ulubionym komunikatorze jakim jest Gajim, po kliknięciu w magiczne „About” okazało się, iż jest to wersja 0.12
Chcąc mieć tą samą wersję gajima na laptopie, który pracuje pod gentoo (desktop obecnie również i mam nadzieję, że tak już pozostanie), poczekałem jakiś czas z nadzieją, że w portage ukaże się oczekiwana przeze mnie wersja. Nie stało się tak jednak po dziś dzień. Postanowiłem więc skorzystać z overlay’a.
Czytaj więcej…

Mój odwieczny problem, gdy trzeba zamówić/postawić nowy serwer. Najczęściej pada odpowiedź „Debian.” Ostatnio jednak podczas sporych problemów z wydajnością (głównie apache i php), używanie dystrybucyjnych paczek może okazać się zabójcze dla serwera. Masa zależności nie do końca potrzebnych, kompilacja bez optymalizacji dla naszego procesora, często kompilacja z niepotrzebnymi opcjami. To wszystko ma wpływ na wydajność (mówimy o serwisie, który posiada ~30mln odsłon miesięcznie). W dodatku osobiście jestem miłośnikiem dystrybucji gentoo… Czytaj więcej…

Jakiś już czas temu, przeglądając feedy w swoim GReaderze, trafiłem gdzieś (prawdopodobnie na diggu) na artykuł dotyczący oprogramowania  media center,  zorientowanych wokół Open Source. Przeklikałem się przez kilka stron, aż trafiłem na stronę Boxee. Chcąc przetestować funkcjonalność oferowaną przez ten serwis, postanowiłem się zarejestrować. Czytaj więcej…

Tworząc serwisy nastawione na spory ruch (800-900 tysięcy odsłon dziennie) z duża ilością mocno zmieniającego się kontentu, administrator serwera na którym się ów serwis znajduje ma nie lada problem do rozwiązania.

Zaiste, gdy load average serwera z procesorem Intel Core2Duo o taktowaniu rzędu 2GHz z 8GB ramu i terabajtowym storagiem w postaci raidu osiąga ponad 120, czy nawet ponad 200, ewidentnie coś musi być nie tak. Czytaj więcej…